Przez dekady brukselka była niszczona na długo przed tym, zanim trafiła na stół. Długie gotowanie wzmacniało każdą ostrą nutę, zalewając kuchnie siarkową parą i pozostawiając po sobie wiotkie, szarawe kule, które potwierdzały podejrzenia każdego dziecka. Samo warzywo nigdy nie było winowajcą; to metoda, która pozbawiała je tekstury, słodyczy i niuansów, a następnie narzucała najgorszą wersję zniewolonym gościom, którzy nie mieli wpływu na sposób jego przyrządzania.

Współczesna kuchnia dała kiełkom drugie życie. Wysoka temperatura, suche powierzchnie i wystarczająca ilość miejsca na patelni pozwalają im się rumienić, a nie gotować na parze, ujawniając orzechową słodycz pod goryczką. W połączeniu z cytryną, czosnkiem, musztardą, orzechami lub odrobiną boczku, stają się złożone, a nie przytłaczające. Surowe i pokrojone w paski nadają sałatkom chrupkości; lekko ugotowane na parze pozostają jasne i jędrne. Nie są cudownym lekarstwem ani testem moralnym – to tylko kolejny składnik, który zasługuje na staranne przygotowanie przed oceną.