Przyjrzał jej się od stóp do głów i stwierdził, że zna ją całe życie.
Gdy dałem jej pieniądze, Lucia spojrzała na mnie ze zdziwieniem.
—Proszę pani, nie potrzebuję aż tak wiele.
—Kup to, czego potrzebujesz dla dziecka.
—Mogę ci oddać resztę.
— To nie jest konieczne
Potem zrobił coś, co pamiętam do dziś.
Wyjął długopis z plecaka i napisał coś na odwrocie paragonu.
—Daj mi przynajmniej swój numer telefonu.
Zaprzeczyłem
—Nie musisz mi nic oddawać.
Jej oczy napełniły się łzami.
—Nie chodzi o oddanie mu pieniędzy.
Odłożył gazetę.
—Chciałem ci podziękować, gdy potrafię myśleć jasno.
Zanim wyszła, spojrzała na Alberta.
Miałem nadzieję, że coś powie.
Nie zrobił tego
Właśnie wyszedł
Mój mąż pokręcił głową.
—Jestem pewien, że jutro zrobi to samo w innym sklepie.
—Nie wiesz tego.
—Marto, obudź się. Ci ludzie żyją z takich ludzi jak ty.
—Kim są „ci ludzie”?
– Już wiesz
—Nie. Wyjaśnij mi to.
Nie odpowiedział.
Zakończyliśmy zakupy w ciszy.
Pokłóciliśmy się tej nocy.
Nie za sto euro.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE