Pokręcił głową.
„Ona potrzebuje, żebym była silna.”
Spojrzałem jeszcze raz na notatnik.
„Pomyliłeś bycie silnym z byciem cichym.”
Nie odpowiedział
WTEDY USŁYSZAŁEM DŹWIĘK Z KORYTARZA.
Maren stała w drzwiach.
Miała na sobie luźną piżamę i koc na ramionach.
Jej twarz była blada.
„Od jak dawna sporządzasz te listy?” zapytała.
Michael wstał tak szybko, że krzesło zaszurało po podłodze.
„Maren, mogę wyjaśnić.”
“SŁYSZAŁEM CIĘ.”
Wyglądał na zdruzgotanego
„Nie chciałem, żebyś to widział.”
“Dlaczego?”
„Bo nie chcę, żebyś pomyślał, że się poddałem”.
Powoli przeszła przez pokój.
“Czy masz?”
“NIE. NIGDY.”
„To dlaczego nie możesz ze mną porozmawiać?”
Oczy Michaela zaszkliły się
„Nie wiem, jak powiedzieć, że się boję, nie pogarszając przy tym sytuacji”.
Maren sięgnęła po jego dłoń.
„Myślisz, że się nie boję?”
Spojrzał w dół
„Każdego dnia” – kontynuowała. „Boję się, kiedy się budzę. Boję się przed każdym spotkaniem. Czasami boję się zasnąć”.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE