„Teraz masz problem” – warknęła.
Tasha pobiegła w jej stronę.
Maya nie wpadła w panikę
Nie zamachnęła się gwałtownie ani nie próbowała obezwładnić kobiety dwa razy większej od siebie. Po prostu usunęła się z drogi.
Tasha spróbowała ponownie
Maya znów się odsunęła.
Właśnie wtedy ludzie obserwujący to wydarzenie zaczęli zdawać sobie sprawę, że coś jest nie tak z obrazem, jaki sobie wyrobili na temat cichego przybysza.
Maya nie poruszała się jak ktoś, kto nagle stał się odważny.
Poruszała się tak, jakby robiła to już wcześniej.
Tasha rzuciła się na nią jeszcze raz, ale Maya odwróciła się od ataku, zablokowała jej ramię i odepchnęła ją na tyle mocno, że straciła równowagę.
Tasha wylądowała na betonie z wyrazem zaskoczenia na twarzy.
Nikt się nie śmiał
Nie jej znajomi
Nie kobiety stojące przy płocie.
Nikt
Maya natychmiast się odsunęła.
Nie kontynuowała
Nie świętowała
Po prostu wytarła resztę wody z twarzy i spojrzała na Tashę.
„Prosiłem cię, żebyś przestał.”
W tym momencie przez podwórze przebiegło już dwóch strażników.
Jeden z nich podbiegł najpierw do Mai i złapał ją za ramię.
„Pod ścianą!”
Maya nie stawiała oporu
Ale drugi strażnik nagle zwolnił.
Wpatrywał się w jej twarz.
A potem z jej rąk.
„Maya Collins?”
Maya spojrzała na niego.
“Tak.”
Strażnik przez chwilę milczał.
„Wiedziałem, że cię rozpoznałem.”
Tasha, wciąż siedząc na ziemi, zmarszczyła brwi.
Jeden z pozostałych więźniów w końcu zapytał:
„Skąd ją rozpoznałeś?”
Strażnik spojrzał w stronę Mai.
„Zanim tu przyjechała, brała udział w zawodach.”
Na podwórzu znów zapadła cisza.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE