Mówili jej, że jest brzydka, niesprzedawalna, że ​​to błąd, który jakimś cudem ciągle zapełniał stadiony. Nosiła te słowa w każdej szatni, w każdym lustrze hotelowym o trzeciej nad ranem, na każdej sesji studyjnej, gdzie dyrektorzy próbowali ją zepchnąć na bezpieczną pozycję. Świat przyjął jej głos i nazwał go katharsis, a potem zignorował kobietę, która za nim zapadała się w sobie. Wciąż dawała, wciąż krwawiła do mikrofonów, mając nadzieję, że jeśli wystarczająco dużo obcych ludzi znajdzie ukojenie w jej piosenkach, to może ona też.

Kiedy w końcu zniknęła, nagłówki udawały zaskoczenie. Ale prawdziwa historia została napisana na długo przed przedawkowaniem, w każdym memie, który wyśmiewał jej twarz, w każdym komentarzu, który traktował ją jak kogoś gorszego od człowieka. Jej dziedzictwo to nie tylko płyty i nagrody; to sposób,

CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE