Doktor Miller natychmiast poprosił pielęgniarkę o powiadomienie zespołu ds. wsparcia pacjentów w szpitalu i upewnienie się, że żadne informacje na temat mojej wizyty nie zostaną ujawnione bez mojej zgody.
Po raz pierwszy tego dnia poczułem odrobinę bezpieczeństwa.
Ale to nie trwało długo.
Skanowanie zajęło mniej niż godzinę.
Następnie zabrano mnie z powrotem do pokoju konsultacyjnego.
Doktor Miller przybył z innym lekarzem, radiologiem, doktorem Andrew Collinsem.
Miał przy sobie kilka wydrukowanych zdjęć.
„Emily” – zaczął – „przeanalizowaliśmy twoje badanie. W twoim brzuchu znajduje się bardzo duży, nieprawidłowy guz. Wygląda na to, że uciska kilka otaczających struktur”.
Zacisnąłem dłonie na poręczach krzesła.
„Czy to rak?”
„Nie wiemy. Samo obrazowanie nie jest w stanie tego ustalić. Będziemy potrzebować dodatkowych badań i konsultacji chirurgicznej”.
„Czy można to usunąć?”
„Musimy dokładnie zrozumieć, skąd się to bierze i jakie struktury są w to zaangażowane, zanim będziemy mogli na to pytanie odpowiedzieć z całą pewnością”.
Wpatrywałem się w obrazy.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE