Ciemny kształt zajmował we mnie tak dużo miejsca, że ledwo mogłem uwierzyć, że jest prawdziwy.
„Jak długo tam jest?”
Doktor Collins pokręcił głową.
„Nie możemy tego dokładnie ustalić na podstawie jednego skanu”.
Następnie wskazał na fragment obrazu.
„Jest jedna cecha, którą chcielibyśmy zbadać dokładniej”.
„Jaka funkcja?”
„Narośl zawiera obszary o różnej gęstości tkanek. Niektóre jej cechy są nietypowe. To nie mówi nam o przyczynie, ale oznacza, że powinniśmy być dokładni”.
Zrobiło mi się sucho w ustach.
„Czy ktoś mógł to spowodować?”
Spojrzał na mnie z autentyczną troską.
„Nie mamy na to dowodów. Większość guzów w jamie brzusznej rozwija się z przyczyn medycznych, a nie z powodu działań innej osoby”.
Skinęłam głową, próbując zrozumieć jego słowa.
Ale nie mogłam przestać myśleć o Danielu.
Dlaczego mierzył mi brzuch?
Dlaczego ukrył te zdjęcia?
I dlaczego wydawał się przerażony, że ktoś mógłby odkryć, co się dzieje we mnie?
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE