Mężczyzna na złodziejskim wózku inwalidzkim powoli obrócił się w moją stronę.
Przez jedną ulotną sekundę żadne z nas się nie odezwało.
Był młodszy, niż się spodziewałem.
Czterdzieści, może czterdzieści jeden
Ciemne włosy opadały mu lekko na czoło i choć twarz miał bladą od miesięcy spędzonych w zamkniętych pomieszczeniach, emanowało z niego coś nieomylnie potężnego. Może nie siła fizyczna, ale obecność. Taka obecność, która sprawiała, że pomieszczenie wydawało się mniejsze.
Jego wzrok spoczął na mnie.
Szary
Zimno
Spostrzegawczy
„Jesteś nową opiekunką?” zapytał.
W jego głosie nie było ciepła.
“Tak.”
“Jak masz na imię?”
„Rachel Morgan.”
W chwili, gdy to powiedziałem, coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy.
Trwało to mniej niż sekundę.
Napięcie wokół oczu.
Błysk rozpoznania.
Potem zniknął
„Rachel Morgan” – powtórzył cicho.
“Tak.”