Była to srebrnowłosa kobieta po sześćdziesiątce, o łagodnym spojrzeniu i tak wyprostowanej postawie, że zdawała się nie być w stanie nikogo zastraszyć.
„Wieczorna rutyna pana Bennetta zaczyna się o piątej” – wyjaśniła. „Leki, kąpiel, kolacja, ćwiczenia rozciągające, a potem przygotowanie do snu”.
Ostrożnie pokiwałem głową, próbując wszystko sobie przypomnieć.
„A co jeśli zrobię coś źle?”
„Zapytaj.”
Pan Bennett wybuchnął ponurym śmiechem.
„Ona ma na myśli, żeby ją zapytać. Nie mnie.”
Pani Alvarez go zignorowała.
„Ma ograniczoną ruchomość poniżej klatki piersiowej. Czucie w ramionach i dłoniach wróciło, ale szybko się męczy. Nigdy go nie ruszaj bez uprzedniego polecenia”.
“Rozumiem.”
“A Rachel?”
“Tak?”
„Nie traktuj go jak szkła.”
Pan Bennett wpatrywał się w okno.
„Nadal tu jestem, Mario.”
„Wiem” – powiedziała spokojnie pani Alvarez. „Dlatego mówię to przy tobie”.
Po raz pierwszy tego dnia prawie się uśmiechnąłem.
Pokazała mi łazienkę przylegającą do jego sypialni.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE